การถือคติที่ว่า “ทุกอย่างอยู่ที่การกระทำ” ทำให้ร้านแห่งนี้ ดำรงมาได้กว่า 30 ปี และเจริญรุ่งเรือง มีลูกค้ามากมาย ด้วยยึดการกระทำเป็นหลัก นั่นเอง

เดินทางไปจังหวัดใดก็ตาม มักจะได้คำแนะนำเสมอๆ ว่า ต้องไปกินมื้อเช้าที่ร้านนั้น มือกลางวันที่ร้านนี้ หรือถ้าเป็นมื้อค่ำ ต้องบรรยากาศนี้ ร้านนี้

ไปจังหวัดเชียงรายคราวนี้ก็เช่นกัน ลงจากเครื่องบินปุ๊บ เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ของมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง พาไปกินมื้อเช้าที่ร้านเกาเหลาเลือดหมูที่ขึ้นชื่อของจังหวัด ก่อนที่จะเข้าไปเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยที่สวยมากแห่งหนึ่งของเมืองไทย และเป็นมหาวิทยาลัยที่นักศึกษาต่างชาติในภาคพื้นเอเชียอาคเนย์เข้ามาศึกษา อยู่จำนวนมากทีเดียว ใครที่ไปเยือนจังหวัดเชียงราย ไม่น่าพลาดที่จะเข้าไปเยี่ยมชมมหาวิทยาลัยแห่งนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งได้ขึ้นไปสักการะพระเจ้าล้านทอง ณ วิหารพระเจ้าล้านทอง เฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

ร้านเกาเหลาเลือดหมูแห่งนี้ อยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง ชื่อ ร้านเจ๊สหรส แต่เจ้าของมิได้ชื่อเจ๊สหรส ตามชื่อร้านแต่อย่างใด เธอชื่อว่า คุณพัชรินทร์ อัจฉริยโสภณ วัย 57 ปี

แน่นอนว่า เมนูเด่นก็คือ เกาเหลาเลือดหมูนั่นเอง ชิมน้ำซุปคำแรกรู้ได้ทันทีว่า เป็นเกาเหลาเลือดหมูที่อร่อยมาก และเมื่อกินต่อไปก็รู้อีกว่า ร้านนี้ใช้วัตถุดิบคุณภาพดี สะอาด และที่สำคัญ สมกับราคา หรือคุ้มค่ากับราคา และนี่เองที่เป็นปัจจัยให้ร้านแห่งนี้เป็นร้านขึ้นชื่อของจังหวัดเชียงราย ไม่เพียงแต่รู้กันในหมู่ลูกค้าในท้องที่ แต่นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่ที่เคยมาใช้บริการแล้ว มักจะกลับมาใช้บริการอีก

คัดเลือกวัตถุดิบ

เคล็ดลับทำอาหารอร่อย

จุดเด่นของเกาเหลาเลือดหมูที่ร้านนี้ ที่ไม่เหมือนที่อื่นที่เคยกินมา นั่นคือ ใช้ผักจิงจูฉ่าย ไม่แน่ใจว่า จะมีชื่อภาษาไทยว่าอะไร แต่เป็นผักคล้ายๆ ผักขึ้นฉ่าย แต่ไม่มีกลิ่นฉุนเหมือนขึ้นฉ่าย รู้แต่ว่า ผักใบเขียวๆ อย่างนี้ล่ะ ที่น่าจะมีประโยชน์ต่อร่างกาย

เกาเหลาเลือดหมูชามนี้ นอกจากมีน้ำซุปที่ใส อร่อย อันเป็นหัวใจของอาหารประเภทนี้แล้ว หมูบด และเครื่องในก็ไม่มีกลิ่น ไม่คาว สะอาด กินได้ทุกชิ้น ไม่ต้องเขี่ยทิ้ง

เนื่องจากใช้หมูปริมาณมากๆ ต่อวัน ดังนั้น ทุกเช้าจึงมีพ่อค้าหมู นำหมูสดมาส่ง คุณพัชรินทร์ ว่า เธอพิถีพิถันกับทุกขั้นตอนการผลิต โดยจะเป็นผู้คัดเลือกวัตถุดิบเอง ทั้งหมูสด เครื่องในหมู เลือดหมู เทของสดออกมา เธอกวาดสายตาดู หยิบของสดขึ้นมาดู หมูสด สดจริงมั้ย ไส้หมูล่ะมีสีเหลืองๆ ผิดปกติไปหรือเปล่า สีคล้ำมั้ย ถ้าของไม่สด ไม่ดี เธอจะไม่รับไว้ แต่จะคืนพ่อค้าไปทันที พร้อมกับกำชับว่า “ทีหลังอย่าเอาของแบบนี้มาส่งอีก”

สิ่งที่ผู้ประกอบการรายนี้สามารถควบคุมคุณภาพของสดได้ ควบคุมพ่อค้าได้ อาจจะเป็นเพราะว่า เธอซื้อของสดมากๆ ในแต่ละวัน เนื่องจากมีสาขาเปิดอยู่ 3 สาขาในตัวจังหวัดเชียงราย ดังนั้น เมื่อมีสาขามาก ซื้อของมาก จึงเสียงดังได้กว่าปกติ และเป็นผลให้ได้ของคุณภาพดี

ร้านแห่งนี้ และอีก 2 สาขา เปิดและปิดในเวลาไล่เลี่ยกัน คือเปิดขายตั้งแต่ หกโมงเช้า เพื่อเหมาะกับการเป็นมื้อเช้าของลูกค้า และปิดขายในเวลาราวๆ บ่ายสอง ถึงบ่ายสามโมง

คุณพัชรินทร์จะเริ่มงานตั้งแต่ราวๆ ตีสี่ครึ่ง ตั้งแต่เคี่ยวน้ำซุป และเตรียมของสำหรับการขาย ส่วนเครื่องใน น่าจะล้างทำความสะอาดไว้ล่วงหน้า ดูแล้ว งานหิน งานยาก สำหรับเมนูนี้ คือการล้างกระเพาะหมู ที่มักจะมีสิ่งสกปรกติดค้างอยู่ได้ง่าย เธอว่า ต้องนำมาล้างขัดด้วยเกลือ จากนั้นนำไปต้ม แล้วมาขูดเมือกออกด้วยช้อน นำไปต้มอีกครั้งหนึ่งให้เปื่อย โดยการต้มในครั้งหลังนี้ ต้องใส่เครื่องปรุงรสลงไปด้วยเพื่อให้มีกลิ่นหอม แต่เครื่องปรุงรสที่ว่านั้นมีอะไรบ้างเธอไม่ได้แจ้งมา

ส่วนหมูชิ้น ใช้สันใน ถ้าไม่มีสันในใช้สันนอก ณ เวลานี้ ตกกิโลกรัมละ 120 บาท เพิ่มจากเมื่อ 3 เดือนก่อน ขึ้นมากิโลกรัมละ 30 บาท หมูสันใน เป็นส่วนของหมูที่แพงที่สุด เพราะหมู 1 ตัว จะมีสันในอยู่ 2 เส้นเท่านั้น เป็นหมูเส้นยาวๆ เนื้อนุ่ม เหมาะสำหรับหั่นเป็นชิ้น เป็นหมูชิ้นในแกงจืด ก๋วยเตี๋ยวหมู หรือเกาเหลาเลือดหมูที่ว่านี้ แต่หากไม่มีสันในจริงๆ ต้องใช้สันนอกแทน

หมูสับ เท่าที่กินดู รู้สึกว่ามีมันปนนิดๆ แต่นุ่มอร่อยมาก ตอนแรกคิดว่าใช้สันนอก หรือส่วนสะโพกหมูปนกับมันหมูสับ แต่ถามเจ๊เจ้าของร้าน ได้ความว่า เธอใช้สันคอหมู ที่มีไขมันปนอยู่แล้ว เมื่อนำมาสับ ต้มในน้ำซุป จะทำให้หมูสับนุ่ม ไม่กระด้าง

นอกนั้น เป็นเซี่ยงจี๊และไส้หมู ซึ่งเป็นไส้อ่อนทำความสะอาดไม่ยาก ไม่เหมือนไส้หมูพะโล้ที่อยู่ในก๋วยจั๊บ ไส้แบบนั้นเรียกว่า ไส้ปราบเซียนเลยทีเดียว หากไม่มีความชำนาญ และความอดทนพอ ลงเอยด้วยความเหม็นทุกราย เพราะต้องกลับนอกกลับในออกมาล้าง มาต้มกันอยู่นาน กว่ากลิ่นจะหมด แต่เมื่อล้างทำความสะอาดดีแล้ว นำมาทำพะโล้ หรือไส้ทอด อร่อยอย่าบอกใคร

มาถึงน้ำซุป อันนี้เป็นหัวใจของการทำเกาเหลาเลือดหมู เจ๊เจ้าของร้าน บอกว่า ใช้กระดูกหมูต้มน้ำซุป ถ้าบอกแค่นี้อาจจะไม่ละเอียดพอ เพราะกระดูกของหมูมีหลายส่วน แต่ถ้าบอกว่า ใช้ส่วนของกระดูกใหญ่ หรือที่เรียกกันตามร้านขายหมูทั่วไปว่า “คาตั๊ง” น่าจะร้องอ๋อ! กัน เพราะเป็นกระดูกที่ใช้ทำน้ำซุปได้ดีที่สุด

ช่วงที่หมูยังราคาไม่แพง ถ้าจะทำก๋วยเตี๋ยวหมู ไปซื้อหมูที่ร้าน บอกพ่อค้าว่า ขอคาตั๊งด้วย พ่อค้าจะแถมให้เพราะถือว่าเราเป็นลูกค้าซื้อหมูสดอยู่แล้ว แต่เดี๋ยวนี้ราคาหมูแพงขึ้น การซื้อหมูแถมคาตั๊งนั้นไม่ต้องหวังแล้ว ถ้าจะต้องใช้คาตั๊งด้วย ต้องซื้อเท่านั้น กิโลกรัมละ 30-40 บาท และเท่าที่สังเกตดู จะมีขายตามร้านเขียงหมูเท่านั้น ในห้างสรรพสินค้าที่มีหมูเป็นแพ็กๆ จำหน่าย ไม่มีขาย มีแต่กระดูกต้มซุป หรือซี่โครงหมูเท่านั้น

ถ้าเทียบกันแล้ว กระดูกต้มซุปยังสู้คาตั๊งไม่ได้ ความหอมความหวานของน้ำซุป คาตั๊ง จะดีกว่า หรือถ้าเทียบกับซี่โครงหมู มีราคาแพงเกินไปกว่าที่จะนำมาทำน้ำซุป สรุปว่า คาตั๊งเหมาะที่สุด

การต้มน้ำซุปให้ใส ต้องใจเย็นๆ เท่าที่มีประสบการณ์การต้มมาเอง พบว่า ต้องไม่ให้น้ำเดือดพล่าน ถ้าน้ำเดือดพล่าน น้ำซุปจะขุ่นได้ง่าย เมื่อน้ำใกล้เดือด หรือว่าเดือดปุดๆ แล้วให้ใส่กระดูกลงไปเลย แล้วหรี่ไฟลง จากนั้น ตั้งหน้าตั้งตาช้อนฟองทิ้งอย่างเดียว ใช้เวลาต้มสักชั่วโมง หรือสองชั่วโมง น้ำจะค่อยๆ ใสขึ้นมาเอง จากนั้นปรุงน้ำซุปด้วยน้ำตาล เกลือ และที่สำคัญ อย่าได้ใส่อะไรลงไปสุ่มสี่สุ่มห้า เช่น เครื่องในหมู หรือหมูสับ หรือหมูก้อน และอย่านำที่ตักน้ำซุปลงไปคนน้ำเด็ดขาด จะทำให้น้ำซุปไม่ใสอย่างที่ต้องการ

คุยกับคุณพัชรินทร์ เธอบอกว่า “จะทำน้ำซุปให้ใสไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ใช่ว่าจะต้มอะไรก็ใส่ลงไปเรื่อย ไม่ใช่อย่างนั้น ซึ่งที่ผ่านมาก็เน้นเรื่องพวกนี้”

ใส่สมุนไพรจิงจูฉ่าย

เรียกลูกค้าได้มากมาย

ถามคุณพัชรินทร์ ว่า ได้สูตรการทำเกาเหลาเลือดหมู มาจากไหน เธอย้อนอดีตให้ฟังว่า เดิมเธอมีพื้นเพเป็นคนกรุงเทพฯ มีบ้านอยู่แถวๆ ตลาดพลู ย่านฝั่งธนบุรี เป็นคนไทยเชื้อสายจีน ได้กินเกาเหลาเลือดหมูตั้งแต่เด็ก อีกทั้งทำกินเองมาตั้งแต่อยู่กับครอบครัวเดิม และพบว่า เค้าใส่สมุนไพร ใบจิงจูฉ่ายนี้กัน

เมื่อนำมาขายที่จังหวัดเชียงราย จึงนำสูตรนี้มาด้วย และเป็นเจ้าแรกที่ใส่ใบจิงจูฉ่าย กระทั่งในปัจจุบัน เกือบทุกร้านในจังหวัดเชียงรายที่ขายเกาเหลาเลือดหมู จะต้องมีใบจิงจูฉ่ายนี้อยู่ในชามเกาเหลา

คุณพัชรินทร์ ว่า เริ่มต้นไปหาซื้อใบจิงจูฉ่ายมาจากตลาดเยาวราช ตลาดเก่าแก่ของคนไทยเชื้อสายจีน เมื่อซื้อมาแล้ว ใช้แต่ใบ แต่รากยังอยู่ จึงตัดรากไปปักชำ ได้ต้นจิงจูฉ่ายขึ้นอยู่มากมาย ปัจจุบันเธอปลูกต้นจิงจูฉ่ายไว้หลายไร่ โดยให้ชาวบ้านดูแล เพื่อนำมาใช้ในร้านแห่งนี้ และอีก 2 สาขา

แรกๆ ที่นำใบจิงจูฉ่ายมาใช้ มีคนมาขอไปปลูก จากนั้นแพร่กระจายไปทั่ว กระทั่งดูเป็นเรื่องปกติที่มาจังหวัดเชียงรายจะได้กินเกาเหลาเลือดหมู ใส่ใบจิงจูฉ่าย

ก่อนที่จะมาจับอาชีพนี้ ย้อนกลับไปก่อนปี 2517 เธอและสามีอยู่ที่กรุงเทพฯ สามีคุณพัชรินทร์เป็นพนักงานขายยาคน ตระเวนขายไปทั่วประเทศ และพบว่าที่จังหวัดเชียงราย เป็นจังหวัดที่น่าเริ่มต้นสร้างกิจการของตนเอง เนื่องจากค่าครองชีพ ค่าเช่าร้าน ค่าพื้นที่ถูกกว่าที่กรุงเทพฯ

ปี 2517 สองสามีภรรยา และลูกๆ จึงหอบหิ้วกันมาที่จังหวัดเชียงราย เริ่มต้น เช่าหน้าร้านแห่งหนึ่ง เพื่อขายยา ซึ่งมีลักษณะเป็นเพียงแผงเล็กๆ ไม่มีห้องน้ำ อยู่อาศัยไม่ได้ แต่เนื่องจากเธอและสามี ต้องการร้านที่เป็นที่อยู่ได้ด้วย จึงตัดสินใจเซ้งภัตตาคาร “สหรส” ที่เปิดขายได้ราว 3-4 เดือนก็ปิดตัวไปและประกาศหาคนเซ้งต่อ ภัตตาคารแห่งนี้มีอุปกรณ์ครบชุด เหมาะที่จะทำร้านอาหารได้ทันที และร้านเกาเหลาเลือดหมูก็เปิดตัวนับแต่ราวปี 2519 เป็นต้นมา

อ่านมาถึงตรงนี้ ผู้อ่านคงพอจะทราบว่า ที่ร้านแห่งนี้ใช้ชื่อว่า ร้านเจ๊สหรส ก็มีที่มาจากการเซ้งภัตตาคารเก่า “สหรส” นี่เอง แม้ว่า ภัตตาคารแห่งนั้นจะเปิดดำเนินการได้ไม่นาน ก็เจ๊งไป แต่คุณพัชรินทร์ ว่า เธอไม่ถืออะไรทั้งสิ้น เห็นป้ายร้าน “สหรส” ยังใหม่ๆ อยู่ เลยใช้ชื่อนี้ต่อมาเลย

“เมื่อก่อนเราเพิ่งตั้งร้านยังไม่มีเงิน เห็นป้ายยังใหม่ๆ อยู่ ก็ใช้ป้ายนี้เลย คือเราเซ้งมาหมดทุกอย่าง บางคนเตือนว่า จะเป็นลางไม่ดี เพราะร้านเก่าเจ๊งไป แต่เราไม่ถือเคล็ดลับอะไร คิดว่า ทุกอย่างอยู่ที่การกระทำ” คุณพัชรินทร์ ว่าอย่างนั้น และการถือคติที่ว่า “ทุกอย่างอยู่ที่การกระทำ” ทำให้ร้านแห่งนี้ ดำรงมาได้กว่า 30 ปี และเจริญรุ่งเรือง มีลูกค้ามากมาย ด้วยยึดการกระทำเป็นหลัก นั่นเอง และการกระทำที่ว่านี้มีอะไรบ้าง คงต้องย้อนกลับไปอ่านในช่วงต้นว่า เธอพิถีพิถันกับการเลือกวัตถุดิบ และทุกขั้นตอนการทำอย่างไร

“สิ่งที่ทำให้เราเติบโตขึ้นมา เพราะการทำอาหารมันมีรายละเอียดมาก ต้องดูแลทุกอย่าง ของต้องสด การบริการดี ราคาไม่แพง เน้นคุณภาพมากกว่าปริมาณ ทุกอย่างสะอาด ไม่ใช่เอาของค้างๆ เก่าๆ มาทำให้ลูกค้ากิน”

เกาเหลาเลือดหมู เป็นเมนูที่ใช้หมูสดเป็นหลัก ร้านแห่งนี้และอีก 2 สาขา ใช้หมูสดราว 10 กิโลกรัมขึ้นไปต่อวัน นับว่าเป็นร้านที่ขายดีร้านหนึ่งในจังหวัดเลยทีเดียว ซึ่งคุณพัชรินทร์ ว่า มีลูกค้ามากหน้าหลายตา ทั้งนักท่องเที่ยว นักการเมือง ดารา และคนในพื้นที่

“เริ่มต้นขายมาตั้งแต่ชามละ 10-15 บาท เดี๋ยวนี้ขายชามละ 30-35 บาท ยืนราคานี้มาตั้งนานแล้ว แม้ว่าหมูจะขึ้นราคา เราก็ยังไม่เพิ่มราคา” เจ้าของร้าน เจ๊สหรส ว่าอย่างนั้น และบอกอีกว่า “ถ้ามาเชียงรายจะกินเกาเหลาเลือดหมูให้อร่อย ต้องมากินที่นี่”

และด้วยกิจการร้านเกาเหลาเลือดหมูนี้เอง ที่ทำให้เธอสร้างความมั่นคงให้กับชีวิต อีกทั้งยังส่งลูกๆ ทั้ง 4 คน จนจบปริญญาตรีทุกคน แถมบางคนยังมีปริญญาโทพ่วงด้วย ที่สำคัญ ลูกๆ ของเธอทุกคนไม่ทำให้ผิดหวัง เพราะต่างสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยของรัฐได้ และสำเร็จทำการงานในสาขาที่ร่ำเรียนมา

คุณพัชรินทร์ ยังได้ฝากทิ้งท้ายไว้ สำหรับคนที่ต้องการมีกิจการร้านอาหารว่า การจะทำร้านอาหารให้ประสบความสำเร็จ ต้องใส่ใจในคุณภาพของอาหาร ความสะอาด รวมทั้งการบริการ หากมีคุณสมบัติครบถ้วนแล้ว การจะเป็นร้านอาหารที่หนึ่งในจังหวัด ก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป

สนใจติดต่อได้ที่ ร้านสหรส (หอนาฬิกา) 416/1 ถนนบรรพปราการ ตำบลเวียง อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย โทร. (053) 712-573 หรือที่สาขา 2 ร้านสหรส (ถนนซุปเปอร์ฯ) 99 หมู่ 10 ถนนพหลโยธิน ตำบลสันทราย อำเภอเมือง จังหวัดเชียงราย โทร. (053) 773-517, 0839961853

การสร้างกิจการร้านอาหาร ให้เป็นที่หนึ่งในจังหวัด

อาจจะเลือกได้ว่า จะเป็นร้านอาหารตามสั่ง หรือเป็นร้านอาหารจานเดียว

ร้านอาหารจานเดียวที่สามารถทำได้ดี มีคุณภาพ สามารถขึ้นแท่นเป็นอาหารขึ้นชื่อได้

ขึ้นชื่อในที่นี้ หมายความว่า ได้รับการบอกเล่าปากต่อปาก และเป็นร้านที่ต้องไปชิม เมื่อนักท่องเที่ยวไปเยือนในจังหวัดนั้นๆ

การทำให้เป็นร้านอาหารขึ้นชื่อ ไม่จำเป็นต้องเป็นประเภทอาหารขึ้นชื่ออยู่แล้วในจังหวัดนั้น ดังเช่นร้านข้าวหมูแดงที่จังหวัดนครปฐม ร้านข้าวต้มที่จังหวัดชลบุรี ร้านก๋วยเตี๋ยวเป็ดตุ๋นที่หัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ หมูย่างเมืองตรัง ซาลาเปาทับหลี จังหวัดระนอง ฯลฯ

เพราะอาจจะเลือกอาหารที่กินกันทั่วไป เช่น ข้าวมันไก่ โจ๊ก ข้าวต้มปลา ซาลาเปา ขนมจีบ ก๋วยเตี๋ยวซึ่งทำได้หลายสิบเมนู ผัดไทย ราดหน้า ฯลฯ

ร้านอาหารขึ้นชื่อ ต้องนำหน้ามาด้วย ความอร่อย ตามมาด้วย บริการดี และ ราคาสมเหตุสมผล

ทั้งนี้ การสร้างชื่อเสียงคงต้องใช้เวลา เพื่อให้เป็นร้านอาหารขึ้นชื่อ ร้านอาหารเก่าแก่ในอนาคต ซึ่งจะเป็นมรดกตกแก่ลูกหลานต่อไปได้อีกด้วย

แหล่งที่มาจาก มติชนกรุ๊ป

ผู้ชายคนหนึ่งชื่อ ณรงค์ศักดิ์ กอบไธสง อายุ 55 ปี เสียชีวิตจากเหตุปะทะกันระหว่าง ฝ่ายที่มีชื่อเรียกว่าแนวร่วมประชาธิปไตยขับไล่เผด็จการแห่งชาติ (นปช.) กับกลุ่มผู้ชุมนุมต่อต้านรัฐบาล ที่มีชื่อเรียกกันว่า พันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตย

นางอนันยา พลเยี่ยม อายุ 40 ปี ตัวแทนกลุ่มสตรีเพื่อประชาธิปไตย เล่าว่า เคยพูดคุยและรู้จักกับผู้ตายในการชุมนุมที่สนามหลวง จากคำบอกเล่าของคุณอนันยา ในคืนที่เกิดเหตุ ผู้ตายพยายามวิ่งหนีแต่ถูกตามกระชากล้มลงแล้วรุมตี

รายงาน ข่าวจากหนังสือพิมพ์แนวหน้า ระบุว่าเขาถูกตีที่ใบหน้าและศีรษะ ฟันหักทั้งปาก ใบมรณบัตรที่ออกโดยโรงพยาบาลวชิระ ระบุสาเหตุการตายว่าเกิดจากกะโหลกศีรษะแตก

ภาพ ข่าวโทรทัศน์บางช่องทั้งไทยและเทศ แสดงให้เห็นคนที่ถูกตีล้มลง แล้วยังถูกกระหน่ำตีซ้ำ ภาษากฎหมายคือ เจตนากระทำรุนแรงโดยประสงค์ต่อชีวิต

ในยามเงื้อไม้และอาวุธอื่นๆ หวดกระหน่ำลงบนร่างของคนคนหนึ่งที่เห็นได้ว่ายังหายใจอยู่ ผู้กระทำรุนแรงต่อคุณณรงค์ศักดิ์คิดอะไร

ปกป้องสิ่งใดอยู่หรือ ยึดถือสิ่งใดอยู่เล่า

ใยทำกับเขาราวไม่ใช่คน

อุดมการณ์ชนิดใดกัน ที่หยันเหยียด ลดทอนคุณค่าชีวิต

คุณณรงค์ศักดิ์ อาจจะไม่เห็นด้วยกับแนวคิดทางการเมืองของฝ่ายที่ต่อต้านรัฐบาล แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าความเป็นคนของเขาจะลดน้อยลงไป

เขาเป็นคน มีเลือด มีเนื้อ มีความคิด ความรู้สึก มีญาติพี่น้อง เพื่อนฝูงคนรู้จัก

เราจะปิดตา ปิดหู ทำราวกับว่าความตายของคุณณรงค์ศักดิ์ไม่ได้เกิดขึ้น กระนั้นหรือ

ข้าพเจ้า ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ ไม่เคยรู้จักคุณณรงค์ศักดิ์ จึงได้แต่อาศัยข้อมูลที่มีการรายงานผ่านทางสื่อมวลชนต่างๆ พอให้ได้รู้บ้างว่า พ่อแม่เขาเสียชีวิตไปนานแล้ว มีพี่สาวคนหนึ่ง ตัวเขาเองยังไม่มีครอบครัว เรียนจบชั้นประถมปีที่ 4 ไม่มีงานทำที่แน่นอน เป็นคนชอบชุมนุม ได้เข้าชมรมคนรักโคราชมาเป็นเดือนแล้ว โดยส่วนตัวเป็นคนดีมีน้ำใจ [1]

ในวันที่มารับศพ พี่สาวของคุณณรงค์ศักดิ์ คือ นางชบา สิงหกลางพล อายุ 70 ปี อยู่บ้านเลขที่ 67 หมู่ที่ 5 ต.ไทรโยค อ.ไทรโยค จ.กาญจนบุรี เล่าว่า คุณณรงค์ศักดิ์ เป็นน้องคนสุดท้องในบรรดาพี่น้องทั้งหมด 5 คน พี่ชายคนโตชื่อ นายเที่ยงธรรม ณ เมืองพุทธซึ่งเคยเป็นนักโทษทางการเมืองช่วงเหตุการณ์เดือน ต.ค. 2516 – 2519 และเป็นนักโทษทางการเมืองคนแรกที่ได้รับพระราชทานอภัยโทษ [2]

จากคำบอกเล่าของพี่สาว คุณณรงค์ศักดิ์ เกิดที่ อ.พุทไธสง จ.บุรีรัมย์ จากนั้นพ่อแม่พาย้ายเข้ามาอยู่ย่านบางแค ก่อนจะไปตั้งรกรากประกอบอาชีพทำไร่ทำสวนที่ จ.กาญจนบุรี

คุณ ชบา เล่าว่า น้องชายเป็นคนไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง เนื่องจากยังไม่มีครอบครัว เป็นคนมีเพื่อนเยอะ มีความคิดทางการเมือง มีอุดมการณ์ซึ่งเงินไม่สามารถซื้อได้

เธอ บอกว่า ไม่ได้เจอกับน้องชายหนึ่งเดือน ก่อนจะเสียชีวิต น้องชายโทรศัพท์มาบอกว่ากลับจากเยี่ยมญาติที่โคราชแล้วจะไปร่วมชุมนุมกับ เพื่อนที่สนามหลวง แต่ไม่คิดว่าจะต้องมาจบชีวิตเช่นนี้ เพื่อนบ้านที่เห็นข่าวมาเล่าให้ฟังตอนแรกก็ไม่เชื่อ

คุณ ชบา บอกว่า อยากทวงถามความรับผิดชอบการเสียชีวิตของน้องชาย จากทั้งกลุ่มพันธมิตรฯ และรัฐบาล โดยอยากขอพบนายกรัฐมนตรีเป็นการส่วนตัวด้วย [3] เพื่อสอบถามว่า ใครจะรับผิดชอบการตายของน้องชาย

“รู้สึกเสียใจมาก เรื่องเช่นนี้ไม่น่าจะเกิดกับคนไทยที่เคยได้ชื่อว่ามีจิตใจดี ขอประณามผู้ที่ก่อเหตุ” คุณชบา ให้สัมภาษณ์กับนักข่าว

เหตุการณ์ปะทะกันระหว่างฝ่ายสนับสนุนกับฝ่ายต่อต้านรัฐบาลเมื่อวันที่ 2 ก.ย นั้น เป็นสิ่งที่คาดกันอยู่แล้ว รอเพียงแต่วันเวลาที่จะปะทุขึ้นเท่านั้น หาใช่เป็นเรื่องคำถามว่าทำไมไม่

ไม่ ว่าคุณณรงค์ศักดิ์ จะมีแนวคิดทางการเมืองเป็นเช่นไร นั่นไม่ได้ลดทอนความจริงที่ว่า เขาเป็นมนุษย์ มีที่มาที่ไป มีญาติพี่น้อง มีเพื่อนฝูง คนรู้จัก เป็นเพื่อนร่วมโลกของเราคนหนึ่ง

ผู้ ชุมนุมกลุ่มพันธมิตร มักพูดอยู่เสมอว่า เหตุผลที่พวกเขาต้องออกมาเคลื่อนไหว กระทำการต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการชุมนุม การบุกยึดสถานีโทรทัศน์ทางการ ทำเนียบรัฐบาล กระทรวงบางแห่ง สนามบิน การขู่ตัดน้ำตัดไฟ ฯลฯ นั้น เป็นไปเพื่อประโยชน์ของประเทศชาติ ประชาชน และสถาบันพระมหากษัตริย์ – คำกล่าวอ้าง ซึ่งเริ่มมีผู้ตั้งข้อสงสัยเพิ่มมากขึ้น

พวกพันธมิตรเชื่อมั่นในความถูกต้องชอบธรรมในการดำเนินการต่างๆ ของพวกเขา แกนนำบางคนถึงกับประกาศบนเวทีชุมนุมว่า แม้แต่ “ฟ้า” ยังสนับสนุนการกระทำของพวกเขา

หาก แต่ ไม่มีอุดมการณ์ชนิดใด แม้สูงส่งเทียมฟ้า ที่ใครจักอ้างเอาเป็นความชอบธรรมในการเข่นฆ่า ทำลายล้างชีวิตคนได้ ไม่ว่าคนคนนั้นจะมีแนวคิดทางการเมืองเช่นใดก็ตาม

ถ้า “ฟ้า” มีจริง คนไทยบางส่วนคงอยากทวงถามคำตอบจากฟ้าเช่นกัน

อ้างอิง
[1] ไสว กอบไธสง และสายชล สีทัน ให้สัมภาษณ์เนชั่นชาแนล วันที่ 2 ก.ย 2551
[2] รายงานข่าว เดลินิวส์ ออนไลน์ (“หวั่นม็อบชนม็อบซ้ำปรับแผนรับมือ ‘ปชป.พปช.‘ซัดกลางสภาแฉ‘ออฟโฟร์) วันที่ 4 ก.ย 2551

[3] รายงานข่าวของสำนักข่าวไทย วันที่ 4 ก.ย 2551 (“ญาติผู้เสียชีวิตจากเหตุปะทะกัน ติดต่อขอรับศพแล้ว”)

เริ่มต้นจากคำถามที่เรียบง่าย แต่ตอบได้ยากที่สุด จากหนุ่มนิวกินีคนหนึ่งที่ว่า “ทำไม นะ พวกคนขาวอย่างคุณจึงพัฒนาสินค้าได้มากมายหลายอย่าง แล้วส่งมานิวกีนีได้ ในขณะที่พวกเราคนผิวดำมีสินค้าของตัวเองไม่กี่อย่างเท่านั้นเอง” จา เร็ด ไดมอนด์ ด็อกเตอร์นักชีววิทยาวิวัฒนาการและนักสรีรศาสตร์โมเลกุล จึงทำการค้นคว้า วิจัย และลงพื้นที่เป็นเวลายาวนาน ในที่สุดเขาก็ได้คำตอบที่น่าอัศจรรย์ใจ อยู่ในหนังสือเล่มนี้แล้ว ปืน เชื้อโรค และเหล็กกล้า กับชะตากรรมของสังคมมนุษย์ (New York: W. W. Norton, 1997. 480 pp. $27.50) รางวัลพูลิตเซอร์ ประจำปี 1998 คงจะพอการันตีความหนักแน่น เปี่ยมล้นไปด้วยคุณภาพของหนังสือเล่มนี้ได้ ไดมอนด์ สรุปหนังสือของเขาด้วยประโยคที่ว่า “ประวัติ ศาสตร์ของผู้คนกลุ่มต่าง ๆ ดำเนินไปในแนวทางที่ต่างกัน อันมีสาเหตุมาจากความแตกต่างทางสภาพแวดล้อมของผู้คนแต่ละกลุ่มนั้นเอง โดยไม่ได้เป็นความแตกต่างทางชีววิทยาของผู้คนกลุ่มต่าง ๆ แต่อย่างใด” หนังสือ เล่มนี้เป็นหนังสือเล่มแรกที่ได้ทำลายความน่าเชื่อถือของทฤษฎีทาง ประวัติศาสตร์ที่มีนัยเชิงเหยียดผิว ซึ่งได้รับการยอมรับจากคนส่วนใหญ่ในโลกนี้ลงได้อย่างสิ้นเชิง การ ที่จะตอบคำถามว่าทำไมประเทศยากจนจึงยากจน ส่วนประเทศร่ำรวยจึงกลับร่ำรวยนั้น ไม่ใช่เพียงแค่เพราะว่าประชากรในประเทศยากจน “โง่” และ “ขี้เกียจ” กว่าประชากรในประเทศร่ำรวย แต่คำตอบอยู่ที่ปัจจัยต่าง ๆ ซึ่งมี “ความแตกต่างของสภาพภูมิศาสตร์” เป็นคำสำคัญ ดังนี้ การผลิตอาหาร ซึ่งกำหนดขนาดของประชากรและความซับซ้อนของสังคม ในทวีปยูเรเชียมีประชากรและความซับซ้อนของสังคมมากกว่าทวีปอื่น ๆ ของโลก เนื่องจากสาเหตุสำคัญที่ว่า ยูเรเชียมีพันธุ์สัตว์ป่าที่มนุษย์สามารถนำมาเพาะเลี้ยง ขยายพันธุ์ และทำให้เชื่อง มากกว่าที่อื่น ๆ ซึ่งสัตว์เหล่านี้นี่เอง ที่เป็นแหล่งอาหารโปรตีนที่สำคัญ มนุษย์ในยูเรเชียยังสามารถใช้ประโยชน์จากขนสัตว์ หนังสัตว์ นอกจากนั้นยังนำมาขนส่งคนและสินค้า เป็นยุทธปัจจัยในการทำสงคราม (ม้า และช้าง) และเป็นเครื่องมือที่ช่วยเพิ่มพูนผลผลิตทางการเกษตร(ไถนา พรวนดิน) ที่เป็นอาหารหลักได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยูเรเชียยังมีพันธุ์พืชป่าที่สามารถนำมาเพาะพันธุ์ ปลูกเป็นพืชเกษตรได้มากกว่าทวีปอื่น ๆ ทำให้สังคมเปลี่ยนจากการหาของป่า-ล่าสัตว์ มาเป็นสังคมเกษตรกรรมได้ดีกว่า ส่วนในพื้นที่อื่น ๆ นั้น แม้ในอดีตจะมีสัตว์ป่ามากมายหลายชนิด แต่ก็ถูกล่าจะสูญพันธุ์ไปอย่างรวดเร็ว ขาดแคลนพืชและสัตว์ป่าที่จะสามารถนำมาเพาะเลี้ยงได้ ระบบนิเวศและสภาพภูมิศาสตร์เป็นอุปสรรคต่อการนำพืชและสัตว์เลี้ยงจากภูมิภาค อื่น ๆ เข้ามา และไม่มีเทคโนโลยีการผลิตอาหารที่ก้าวหน้าเหมือนของยูเรเชีย การปลูกก็ยังใช้แรงงานคนอยู่ จึงทำได้น้อยกว่า ความแตกต่างในด้านเชื้อโรค ซึ่งเป็นสาเหตุการตายของชาวท้องถิ่นในการล่าอาณานิคม ยิ่งกว่าอาวุธร้ายใด ๆ เชื้อโรคมักเกิดได้ง่าย ในชุมชนที่มีประชากรอาศัยกันอย่างหนาแน่น อย่างในยูเรเชีย ซึ่งแน่นอนว่าชาวยูเรเชียส่วนใหญ่ก็ได้วิวัฒนาการต่อสู้กับเชื้อโรคเหล่านี้ มานานจนสามารถพัฒนาระบบภูมิคุ้มกันทางพันธุกรรมได้แล้ว เมื่อชาวยูเรเชียเดินทางไปสำรวจทวีปอื่น ๆ ก็มักจะเป็นพาหะนำเชื้อโรคต่าง ๆ เหล่านี้ไปสู่ชนพื้นเมืองที่มีไม่ภูมิคุ้มกันอย่างไม่ได้ตั้งใจ จึงไม่แปลกที่นักล่าอาณานิคม จะสามารถเอาชนะชนพื้นเมืองได้อย่างง่ายดาย หรือแทบจะเรียกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์เลยก็ว่าได้ ชนชาวพื้นเมืองจึงล้มตายกันเกือบหมด ไม่สามารถต่อสู้ต้านทางกับนักล่าอาณานิคมได้ ความแตกต่างทางเทคโนโลยีในทุก ๆ ด้านก็ เป็นปัจจัยสำคัญอีกอันหนึ่ง ซึ่งปัจจัยนี้เกิดเนื่องจากในสังคมยูเรเชีย มีประชากรอยู่อย่างหนาแน่น มีการจำแนกบทบาทหน้าที่ของคนในสังคมอย่างชัดเจน มีการปกครองแบบรวมศูนย์ มีการติดต่อสัมพันธ์และต่อสู้กันระหว่างสังคมผู้ผลิตอาหารหลาย ๆ แห่ง จึงมีการพัฒนาและแลกเปลี่ยนเทคโนโลยีกันอยู่เสมอ นอกจากนั้นในทวีปยูเรเชีย ซึ่งมีรัฐต่าง ๆ มากมาย ย่อมมีความหลากหลายทางวัฒนธรรม ซึ่งนำไปสู่การยอมรับนวัตกรรมใหม่ ๆ ที่เกิดขึ้น เป็นสังคมที่มีความยืดหยุ่นในการใช้และพัฒนาเทคโนโลยีมากกว่าที่อื่น ๆ และเป็นเช่นนี้ก่อนที่อื่นเป็นเวลานาน ทำให้มีเทคโนโลยีต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นด้านโลหะ ที่นำไปทำเครื่องมือเครื่องใช้ต่าง ๆ อำนวยความสะดวกให้กับมนุษย์ทั้งในการผลิตและบริโภค นำไปใช้ผลิตอาวุธที่มีแสนยานุภาพมากกว่าอาวุธของชนชาวทวีปอื่น ๆ ทั่วไป นอกจากนั้นยังมีเทคโนโลยีในการขนส่งทางทะเลที่ดีกว่าทวีปอื่น ๆ มากมาย สามารถพัฒนาเรือเดินทะเลขนาดใหญ่และอุปกรณ์การเดินเรือหลายชนิด ซึ่งล้วนแต่ทำให้สามารถเอาชนะชนพื้นเมืองอื่น ๆ ได้ทั้งสิ้น ความ แตกต่างทางด้านลักษณะโครงสร้างทางการเมืองการปกครองก็สำคัญเช่นกัน สังคมยูเรเชียอยู่ภายใต้การปกครองของรัฐที่มีการจัดตั้งเป็นอย่างดี ทำให้สามารถจัดสรรทรัพยากรได้ดีมีประสิทธิภาพมากขึ้น รวมทั้งมีการแบ่งงานกันทำในสังคมด้วย พวกที่ทำหน้าที่ผลิตอาหาร ก็บริโภคอาหารที่ตนผลิตได้และส่งผลผลิตส่วนเกินให้แก่ประชากรอาชีพอื่น ๆ ไม่ว่าจะเป็นนักภาษาศาสตร์ ที่ทำการคิดค้น ภาษาเขียน ทหารที่ทำหน้าที่ปกป้องและขยายอาณาเขตของรัฐ นักประดิษฐ์ ที่ค้นคิดนวัตกรรมและเทคโนโลยีต่าง ๆ และผู้ปกครองที่ทำหน้าที่ดูแล จัดการสิ่งต่าง ๆ ในรัฐ เป็นต้น ผล ผลิตจากการปกครองในลักษณะนี้ทำให้เกิดเทคโนโลยีที่มาเพิ่มประสิทธิภาพในการ ผลิตอย่างมากมาย มีการสะสมทุน มีการเผยแพร่ความรู้ต่าง ๆ ผ่านภาษา พัฒนาความรู้ให้กับคนในชุมชนได้เป็นอย่างดี ในขณะที่สังคมในทวีปอื่น ๆ ยังอยู่กันแบบหาของป่า-ล่าสัตว์กันอยู่ หรืออย่างมากก็มีเพียงแค่เทคโนโลยีระดับเบื้องต้นเท่านั้น อีก ปัจจัยหนึ่งที่ไม่พูดถึงไม่ได้ก็คือ ลักษณะการวางตัวของทวีป ซึ่งในยูเรเชียจะเป็นแนวตะวันออก-ตะวันตก ซึ่งส่วนใหญ่จะมีลักษณะภูมิประเทศและภูมิอากาศใกล้เคียงกัน และไม่มีอุปสรรคทางธรรมชาติ เช่น ทะเลทรายหรือภูเขาสูงมาขวางกั้นมากนัก ส่วนในทวีปอื่น ๆ เช่น ทวีปอเมริกาและทวีปแอฟริกา จะวางตัวในแนวเหนือ-ใต้ ซึ่งในแต่ละภูมิภาคจะมีความแตกต่างกันมาก ซ้ำยังมีอุปสรรคทางธรรมชาติมากมาย ทำให้การนำพืชเกษตรที่ขึ้นได้ดีในภูมิภาคหนึ่ง ไปปลูกในอีกภูมิภาคหนึ่งเป็นเรื่องที่ประสบความสำเร็จได้ยากมาก เช่นเดียวกับการกระจายตัวของความรู้และเทคโนโลยีต่าง ๆ ก็เป็นได้ยากเหมือนกัน เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เราคงจะพอมองเห็นภาพคร่าว ๆ ของสถานการณ์การต่อสู้ระหว่างชาวยูเรเชียกับชนพื้นเมืองในทวีปต่าง ๆ ได้ว่า บทสรุปออกมาเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร เหตุใดประเทศมากมายในทวีปอเมริกา แอฟริกา และออสเตรเลีย จึงตกเป็นเมืองขึ้นของชาวตะวันตก จนทำให้เกิดความแตกต่างในด้านต่าง ๆ มาถึงปัจจุบันนี้ เหล่า นี้ก็อาจเพียงเพื่อจะตอบคำถามง่าย ๆ ว่าทำไมประเทศที่จนจึงจนและแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับประเทศที่รวย ด้วยสมมติฐานที่แตกต่างและแปลกใหม่ออกไป ว่าเป็นเพราะความเหลื่อมล้ำของสภาพภูมิศาสตร์ และชีวภูมิศาสตร์ของแต่ละฝ่ายนั่นเอง นอก จากนั้นยังมีรายละเอียดเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยจากเรื่องราวและคำถามที่น่าสนใจ อีกมากมาย ไม่ว่าจะเป็น แอฟริกากลายเป็นแผ่นดินของคนผิวดำได้อย่างไร ทำไมจีนจึงสูญเสียความเป็นผู้นำด้านเทคโนโลยีให้แก่ยุโรปซึ่งครั้งหนึ่งเคย เป็นทวีปที่ล้าหลังอย่างยิ่ง หรือ ทำไมเกาะนิวกินีจึงตกเป็นประเทศอาณานิคม ทั้ง ๆ ที่ศักยภาพทางสมองชองชาวนิวกินีน่าจะเหนือกว่าตะวันตกเมื่อมองในแง่พันธุ กรรม เนื่องจากรอดพ้นจากสาเหตุความบกพร่องของพัฒนาการทางสมองได้ดีกว่าชาวตะวันตก เป็นต้น เชื่อว่าหลายท่านคงเคยตั้งคำถามในทำนองเดียวกันนี้เช่นกัน แต่ไม่สามารถหาคำตอบให้กับตัวเองได้ แต่ ปืน เชื้อโรค และเหล็กกล้า กับชะตากรรมของสังคมมนุษย์ จะพาทุกท่านไปพบกับคำตอบเหล่านั้นการ เขียนที่เต็มไปด้วยรายละเอียดลึกซึ้งและผสมผสานความกลมกลืนระหว่างวรรณศิลป์ ความเชี่ยวชาญทางเทคโนโลยี ประวัติศาสตร์ วิสัยทัศน์ที่ก้าวหน้าสร้างสรรค์และความรู้ข้อเท็จจริงต่าง ๆ ได้ อย่างลงตัว พร้อมด้วยตรรกะที่เฉียบคมและเอาจริงเอาจังของไดมอนด์ มากไปกว่านั้นยังมีการนำประสบการณ์จากห้องทดลองและจากภาคสนามมาใช้ มีการนำเอาปัจจัยเชิงสถาบันและการเมืองมาพิจารณาด้วย ถือเป็นการนำพวกเราไปสู่ประวัติศาสตร์หน้าใหม่ที่ยังไม่เคยมีใครเขียนมาก่อน และถือได้ว่าเป็นประวัติศาสตร์หน้าใหม่ที่ควรค่าแก่การศึกษาอย่างยิ่ง

เพลงนี้ MV เท่มาก …ชอบ ๆ

ดูแล้วอยากร้องไห้ตามไปด้วยเลย แม้ว่าคนร้อง Tony Summers จะหน้าตาน่ากลัวไปหน่อย ฮ่า ๆ

ลองฟังดูนะเพื่อน ๆ

คนบางคนมักคิดน้อยใจว่า ทำไมจึงไม่มีใครจำวันเกิดของตัวเองได้ หรือ ทำไมไม่มีใครให้ของขวัญ สำหรับฉันแล้ว สิ่งเหล่านั้น ไม่ได้สำคัญมากเท่ากับ การที่เราจะมานั่งทบทวนดู ว่าชีวิตกี่ปีที่เราเกิดมานี้ ได้ทำอะไรลงไปบ้าง และได้ขอบคุณคนที่ควรขอบคุณอย่างแท้จริงแล้วหรือยัง ….วันเกิดฉัน สิ่งที่ฉันอยากได้เป็นของขวัญมากที่สุด คือ ความสุขของแม่ ความสุขของคนที่ฉันรัก